Het leven is een circus
Is geinspireerd op het circus van Alexander Calder. Deze kunstenaar maakte een klein circus als kunstwerk en speelt hier mee. Er is een klein filmpje te zien op youtube: het circus van Calder. Kunst maken is voor mij net zoals spelen maar dan spelen met lijnen en vormen.
Voor mij betekend circus ook chaos en de zoektocht naar structuur in deze chaos. Circus is niet altijd rozegeur en manenschijn. Als er weinig animo voor is, kan een circus in armoede of toch bittere tijden kennen. Zelf zou ik graag van mijn kunst kunnen leven. Momenteel kan dat nog niet en moet ik een reguliere job doen om rond te komen. Het knaagt soms wel aan me dat ik deze wens nog niet heb kunnen verwezenlijken. Gelukkig heb ik deze uitlaatklep in mijn vrije tijd.
Creatief bezig zijn, betekend voor mij ook rustig worden. Vaak zijn mijn kunstwerken heel persoonlijke werken die tot leven komen. Ik ben weinig bezig met de actualiteit omdat ik vaak de mens toch wel vreed vind. Ik probeer me toch af te zonderen tot grote spijt van de onrust, woede en frustratie in de wereld. Meer mensen zouden zich moeten bezig houden met vredelievendheid, medeleven, respect, liefde, milieu… en toch ook het mooie zien van de kleine dingen in de wereld. Voor mij is dat creëren van kunstwerken.
Hoe het allemaal begon
Als 18jarige naar een nieuwe school, met een bang hartje nam ik mijn trolley ipv mijn boekentas omdat ik wat last had van mijn rug. De eerste schooldag riep een leerkracht lachend op de speelplaats “ah, nen toerist op onze school” voortaan noemde iedereen me dan maar den toerist… ik trok het me niet aan. Een paar jaar later liep iedereen met een trolley rond i.p.v. een boekentas. Ik wist toen al dat ik een trendsetter was.
Het was niet evident, het was een mentale zoektocht, om me mijn avonturen van mijn psychotische trip te herinneren. Wel een leuke periode… wat ik niet meer wist, fantaseerde ik. Diezelfde leerkracht die mij de eerste schooldag al een stempel had gegeven, zag wel heel veel kwaliteiten in mij. Hij zag dat ik tijdens de les aan het schrijven was. “Lorenzo, wat ben je aan het schrijven?” vroeg hij… ik antwoordde ”oh, niks speciaals” met een rode kop. Toen moest ik voorlezen over wat ik me al schrijvend, probeerde ter herinneren. Iedereen luisterden aandachtig. De medestudenten zagen een onzekere nieuwkomer die toch zijn best deed om zijn memoires hakkelend te komen vertellen. Sommigen vonden me echt raar, anderen zochten contact uit nieuwsgierigheid. De leerkracht legde druk op me en zei dat ik elke les een stuk moest voorlezen. Ik was toch gevleid in mijn onzekerheid.
De wereld in Antwerpen en Antwerpen in de wereld.
Rond dit thema moest ik een eindwerk maken. Omdat ik kunst studeerde, moest ik ook tekeningen maken. Ik mocht het thema heel ruim bekijken dus als nieuwkomer in Antwerpen maakte ik een persoonlijke beeldenkrant met tekeningen en tekst over mijn avonturen in Antwerpen waar fantasie en realiteit nauw in elkaar verweven waren.
Met de voorhistorische scanner van de school puzzelde ik beeld en tekst in elkaar.
De jury was verwonderd over mijn eindwerk, ik studeerde af met mijn beeldenkrant.
Tekstje uit mijn eerste beeldenkrant:
Sun
Zijn naam is Sun en leeft al vier miljoen jaar op onze planeet. Hij studeerde kunst maar ze namen zijn tekeningen telkens af. Gewoon omdat hij te goed was en het cliché dat na zijn dood de tekeningen veel geld waard zouden zijn.Hij was op reis en kwam zo op de aarde terecht. Maar het Belgisch leger had zijn ruimteschip gestolen, zijn zoontje ontvoerd en zijn ouders vermoord. 500jaar lang werd hij bestraald en gefolterd. Je kon nog altijd de innerlijke pijn in zijn ogen zien. Hij zit nu levenslang vast op deze onnozele planeet. Hij mist zijn vrouw en vooral zijn zoontje, zo’n schattig jongetje. Hij zou alles doen om hun terug te mogen zien. De agressie en het leed door de bestraling zijn nog altijd aanwezig. Zijn hersenen zijn vergelijkbaar met een tomatensoep. De oververhitting, de tomaten en de balletjes die erin ronddrijven, die geen rust meer vinden. Uit compassie geef ik hem een beetje geld. Hij koopt er een potje vleessla mee. Ranzig hoe hij dat zo zonder brood zit te verorberen… hij neemt zijn bus en ik wuif hem nog even na. Hopelijk bereikt hij ooit zijn eigen planeet.
Lorenzo Smets 